Жніўным вечарам задумным

Ты ішла сярод жанок,

З карагодам несла шумным

Залатых жытоў вянок.

 

У вяночку тым зьвілося

Жыта буйнае калосьсе;

Між калосься – васілёчкі –

Неба роднага скрылёчкі.

 

Ты ішла, а я – насустрач...

Усьміхнуўся грамадзе,

І адчуў, што нехта шустра

На чало мне штось кладзе.

 

Глянуў я: аж то – вяночак

Зьзяе ласкай сініх вочак;

А ў вяночку – васілёчкі –  

Неба роднага скрылёчкі.

 

Прыпыніўшыся на грудзе,

Я ўдыхаў жытоў цяплынь,

І лілася ў мае грудзі

Песьняў радасная плынь.

 

Гэтых жніўных песьняў хвалі

Маё сэрца хвалявалі,

Бо ў тых песьнях – васілёчкі –  

Неба роднага скрылёчкі.

 

На ўспамін аб днёх шчасьлівых,

Нібы ў гожыя вянкі,

Я у песень пералівы

Уплятаю васількі.

 

“Бо няма таго цьвяточка,

што мілей над васілёчка.”

Цешаць сэрца васілёчкі –

Неба роднага скрылёчкі.