Чорнае гольле адліжнае ночы

Неба маё на шматкі падзяліла.

Босы Ісая аб чымсьці прарочыць

Пад ліхтаром ля бэтоннай магілы.

Чым дасканаліцца ў гэтым сусьвеце,

Звужаным да гарадскога пакоя?

Шыбы вільготны аблізвае вецер,

Дрэмле Айчына пад моцнай рукою.

Недзе, у выраі, родныя птахі

Думаюць, пэўна, ці варта вяртацца.

Сьпяць на разроўненых могілках гмахі,

Сьпяць на засыпаных рэчках палацы.

Плача Ісая. Праклён не пачуты.

Звыкліся людзі з прысутнасьцю сьмерці.

Сьмерцю, зьмяшанаю з вулічным брудам,

Не напалохаць нікога на сьвеце.

Голае гольле гайдаецца ў небе,

Вокны згасаюць, і шчасьце далёка.

Недзе, напэўна, спакойней і лепей,

Толькі ня там прамаўляюць прарокі.