Не суцяшай!.. Ласкавым словам

Ты не загоіш сэрца боль,

Бо ў дамавіне хто пахован,

Не ажыве ніколі больш.

 

Усё, што ўзятае магілай,

Ня можа к сонцу мець зварот.

Ты не заменіш сэрцу мілай,

Хоць апячэш цалункам рот.

 

І мы, нібы ад буралому, –

Час прыдзе – ляжам у зямлю.

Дук не заві-ж мяне к старому

І не пытай, хто сэрцу люб.

 

Не суцяшай!.. Яна з магілы

Ка мне ужо ня прыйдзе больш...

Ты-ж не заменіш сэрцу мілай

І не загоіш сэрца боль.