Мяне шпурляюць хвалі, хвалі, хвалі,

У думках сьвету заблукала я.

Чужыя хваляць.

Ну а сэрца паліць

Мая Ітака – Беларусь мая.

Мяне шпурляюць пад чужыя зоры.

Мяне не навучылі іх чытаць.

І адбірае душы мора, мора.

Вось і маю жадае адабраць.

На сініх кроснах выткана натхненьне.

На сініх кроснах тчэцца прыгажосьць.

Я ведаю – вярнуцца – не збавеньне.

Забыты гаспадар – нязваны госьць.

І аб каменьні родныя разьбіцца

Ня дадзена.

Шуміць вада ў вушах:

Нічога я ня памятаю!

Быццам

Кішэнь абрабаваная – душа.

А колькі нас, гаротных Адысеяў,

Ня помніць шлях да родных астравоў,

Хто на чужыне ў глебу зерне сеяў,

Хто на чужыне ў неба рос травой,

Хто ноччу сьніў пакутлівыя сьпевы,

А днём у кніжках лжывых іх шукаў.

О, колькі нас, гаротных Адысеяў,

І колькі ў небе безыменных траў!

Мая Ітака! Хвалі, мовы, словы

І гнеў багоў...

Дакладней – гнеў магіл.

І коцяцца ня зоры, а галовы

Над шляхам паратунку і тугі.