Не кажы мне, што сэрца астыла,

Што у ім больш няма пачуцьця,

І што Паркі – варожая сіла –  

Перарве маю нітку жыцьця.

 

Ты мяне яшчэ знаеш замала...

Хоць прайшлі маладыя гады,

Маё сэрца цябе пакахала,

Як ня ўмее кахаць малады.

 

Маё сэрца яшчэ не астыла...

Покуль нітку дапрадзе,

Нашых дзён бурапенная сіла

Не дае яму стыць, халадзець.