Шаргацяць па дарозе

                                    чыесьці самотныя крокі,

Праплываюць між зорамі  

                                            чоўны заманлівых сноў.

Высыхае надзея,  

                           нібыта сьлязінка на воку.

І ніхто не пастукае  

                                і не напіша лістоў.

Гэта ноч, гэта дождж,  

                                    гэта восень – сярэдзіна лёсу.

Але ўся Беларусь  

                             сон-травою нібы парасла.

І на Млечным Шляху

                                    грукацяць нетаропка калёсы –

Ад’язджаюць Мятлушкі,  

                                         якім не хапае цяпла.

Адлятаюць у вырай,  

                                   далей ад халоднай Айчыны,

І аблокі, і птушкі, і кнігі,  

                                       і нават сябры.

Ну а мы застаёмся  

                              ўслухоўвацца ў крокі начныя.

Ну а мы застаёмся –

                                   і будзе вясна на двары.