На прасторах зіма-чараўніца

Лебядзіны рассыпала пух,

Красіць твары, як сонца суніцы,

Ветрам колкім захлупвае дух.

 

Ды ня нам гэтых ветраў пужацца,

Гэтых жартаў свавольнай зімы:

Па скрыпучаму сьнегу прамчацца

У нядзелю задумалі мы.

 

Пад праменьнямі сонца іскрыста

Зьзяе срэбрам пуховая бель.

Рвецца вецер шалёна, са сьвістам,

Каб спыніць маладосьці разьбег.

 

Па раўніне, па ўзгорках, па схілах

Лыжы гонкія пішуць наш круг.

Ні мароз, ні вятры нас ня схіляць,

Маладосьці запал не сатруць.