І ня варта жаліцца, відаць,

Што чагось ня выпала спазнаць.

Толькі гэты вось халодны дождж,

Важны, як венецыянскі дож,

Толькі гэту восень, гэты сум

Я з сабой у вечнасьць аднясу.

Прагучыць між воблачных аліў:

«Ці было халодна на зямлі?»

Адкажу: «Усё, што там было, –

Восеньскае чыстае сьвятло...»