Закружуся, завірую

І пасьцелю сьнегавую

Я навокал пасьцялю.

Я пуховую пярыну

Па усёй зямлі раскіну,

Ўсё дазваньня пабялю.

 

І, гайсаючы па полю,

Мо’ чыю сустрэну долю:

Укладу, закалышу.

А за песьні-весялухі

Беласьнежнай завірухі

Адбяру ў яе душу.

 

Надарэмна бацька, маці

Будуць сына свайго ждаці, –

К ім ня вернецца  ўжо ён.

Надарэмна жонка, дзеці

У вакно будуць глядзеці,

Адганяючы прэч сон.

 

Не шкадую я нікога:

Ні старога, ні малога,

Хто ў маю пасьцелю лёг.

Я адна, ў бялюткім пуху,

Уладарка-завіруха

На дарогах і ў палёх.