І зноў забівае сонца

                                 сьведкаў свайго гарэньня.

Крылаў яно ня любіць

                                      і Вавілонскіх вежаў.

Толькі ў напрамку сонца  

                                          нашы лятуць марэньні,  

Толькі ў напрамку неба

                                       зноў вырастаюць вершы.

Сыплецца попел шэры

                                       на зямныя галовы.

Апёкі гараць на душах,

                                       і чырвань перад вачыма.

І зноў у напрамку сонца

                                         ўзьлятаюць сьляпыя строфы,

Хоць там яны непатрэбны,  

                                             а тут яны немагчымы.