Сіняя-сіняя ноч была,  

Як вочы – колеру болю.  

«Спыніць навучэньне.

Не навучаць.  

Нікога больш. І ніколі».  

Роднай мове – не навучаць.  

Ні слова «хамам» – пра годнасьць.  

Яе беларусы мусяць аддаць,  

Як права на першароднасьць  

Аддаў калісь галодны Ісаў.  

Воля цара ці Бога  

Ці то чыноўная драбяза  

Так хоча – але – «Нікога!  

Не навучаць!».

Не зазнае «хам»  

Ні Буднага, ні Шэксьпіра,  

І ён па загаду зруйнуе храм  

І помнік засыпле жвірам.

«Не навучаць!»

Хай дзеці растуць  

З пагардаю да Айчыны.  

Хай у суседні народ ідуць  

Найлепшыя іх мужчыны.  

Дурныя, пыхлівыя сьлепакі!  

У сьмерць беларусаў вераць.  

Ня я навучу – дык навучаць іх  

Вось гэты сівец і верас,

І зоры гэтыя, і агонь,  

Што паліць пастух на лузе,  

І казкі матчыны, і далонь  

Ляснога возера,

                           бусел,

Які не кідае свайго жытла  

І верны сваёй сяброўцы,  

Любіць Радзіму да скону, так

Як любяць расьліны – сонца.  

Ня я навучу – дык навучаць іх  

І годнасьці паўнакрылай  

Магілы мёртвых і боль жывых,  

Мае – і боль, і магіла...  

...Сіняя-сіняя ноч была

І сінім-сінім быў позірк,  

Калі агонь вясёлы жаваў  

Урадавую адозву.