Адплылі каласістыя дні

У бязьмежныя сінія далі.

Ў небе гусі шнуркамі караляў

Праплылі над абшарамі ніў.

На палетках, калючых ад жніў,

Ветры песьні свае засьвісталі.

Неба шэрага нудныя далі

Пачынаюць сьлязіцца і гніць.

 

Прытуліўся да плоту, прылёг

І так жаласна плача-скуголіць,

Просіць сонцавай ласкі, патолі,

Пасівелы ад часу, быльнёг.

На мяжы сірата-васілёк

Шэпча ветру пра сумную долю.

У зрудзелым, бязрадасным полі

Толькі ён цешыць сэрца здалёк.

 

Восень яркаю медзьдзю згары

Асядае на клён і каліну,

І туман свае чары накінуў,

Каб схаваць ясны погляд зары.

Не хачу аб журбе гаварыць,

Толькі восень любіць не пакіну,

Бо, за працу і пот, селяніну

Аддае яна шчодра дары.