Кароль Пясчанага замка ўладарыць Сусьветам поўні.

Усё, што поўня асьвеціць, – яму свой лёс уручае.

Кароль Пясчанага замка учора свайго ня помніць,

А ўсё, што збудзецца заўтра, ён ведае да адчаю.

Лунаюць яго фрэгаты па хвалях срэбных аблокаў,

Празрыстыя воі ходзяць празь сьцены нашых кватэраў.

Кароль Пясчанага замка жыцьцё забірае лёгка.

Пяском прасыпецца вечнасьць, і вецер зьмяце паперы.

Кароль Пясчанага замка з лускою і доўгім джалам.

Ён скручвае цела ў кольцы. Блішчыць у кароне зорка.

Пясчаны замак аднойчы дзіця маё збудавала.

Мы больш не былі ніколі на тым пясчаным пагорку.