Белы парык, і ружовыя шчокі, і шпага,

Пена марская – каўнер, і адданыя вочы...

Ён не кароль. Не здабудзе кароны адвагай.

Ён ля дзьвярэй, за якімі прынцэсы рагочуць.

Сумна ў дзяржаве. Валеты ахоўваюць дзьверы.

Ах, як маглі б яны танчыць з казырнаю дамай!

Толькі казырны кароль анікому ня верыць.

Шлях для валета – гэройская гібель – і ў яму.

Рана ці позна прыходзяць чужыя... Зацята

Улады клянуць і ірвуцца да сэрцаў кардонных.

Гіне віновы валет, толькі ў тым вінаваты,

Што не народжаны ні для труны, ні для трона.

Гіне валет... І яму не ўтлумачыш, нябогу,

Што у калоду ня кожная карта кладзецца,

Лепей лісьцё падмятаць ля прыступкаў да Бога,

Чым паміраць за чыёсьці кардоннае сэрца.