Луг, палеткі апавіты

Срэбнай ватай туману...

Вечар мяккі, сакавіты

У вільгоцьце патануў.

 

У саду салоўка звонка

Расьпявае ў гольлі сьліў.

Вечар дзіўную гамонку

Над прасторамі разьліў.

 

Па вадзе лагоднай рэчкі

Чуцен вёслаў лёгкі ўсхліп.

Вечар дзіўны на парэчкі

Галаву сваю схіліў.

 

Апавіўшы цемрай сёлы,

Кудры клёнаў, вежы ліп,

Вечар пахкі, вечар кволы

Да вакна майго прыліп.