І безь мяне ўспаўзе на помнік смоўж,

І безь мяне праб’е травінка глебу.

І купяць славы на ламаны грош

Усе, хто зажадае ўзьняцца ў неба.

Што я зьмяню – пад колы мітусьні

Шпурляючы ўсё словы, словы, словы...

Матыль, як верш, зьлятае з далані,

Пылок прыліп да пальцаў каляровы.

І ўсё-ткі – нельга жыць, калі няма

Наіўнай веры: безь цябе – ня будзе

Смоўж успаўзаць наверх, расьці трава,

І нашы кнігі прачытаюць людзі.

І што з таго, што не было карон,

І што з таго, што ўсе вянкі сплывалі,

І смоўж паўзе на апусьцелы трон,

І вершы з горкім дымам пазьляталі.