1

Высокая літаратура

Лаўравы ліст,  

                       дастаткова засохлы і хрусткі,

Бронзавы ключ, відавочна мастацкай работы,

Што адчыняў – невядома.

                                             Высокай натуры

Гэта прыдасца...

                             Кавалачак высахлых сотаў,

Месячны промень,

                                 абрывак калючага дроту –

Гэта, панове,  

                       высокая літаратура.

Пэўна ж, рэцэпт дасканалы.

                                                Галінка агрэсту,

Фігавы лісьцік ад першай мадэлі Адама,

Два паламаныя алоўкі,  

                                      чыясь тэлеграма

З доўгім шматкроп’ем замест шараговага тэксту,

Трохі тугі па нязбытным.

                                          Пяро херувіма,

Усьведамленьне сваёй непатрэбнасьці.

                                                                  Бура

У крышталёвае шклянцы.

                                          Дзьве порцыі дыму –

Ад цыгарэт і спаленага гунамі Рыма –

Гэта, панове,  

                       высокая літаратура.

Трохі крыві ад уласнага сэрца.

                                                ?Атрута,

Што выдзяляе гніючае цела натхненьня.

Рогат нармальнага дурня.

Бутэлька аблуды.

І папяровыя крылы твайго пакаленьня.

І Апалонам садраная з Марсія скура –

Гэта, панове,  

                       высокая літаратура.

2

Аліса

Дзяўчынка ў карунках

                                      сьпявае анёльскую песьню.

Стракозы над рэчкаю крэсьляць арабскія лічбы.

А човен плыве.  

                           І раўнюткую лінію крэсьліць.

І ў хвалях люструюцца  

                                       дрэвы, карункі і німбы.

Дзяўчынка ў карунках

                                      і пастар у чорным касьцюме.

Над імі стракозы, аблокі  

                                         і вокны ў Засьвецьце.

Сьціскаецца час і расьцягваецца,  

                                                        як гума,

І ў сьвет за люстэркам  

                                      зьнікае карункавы вецер.

Дзяўчынка ўтаропіла ў неба блакітныя вочы.

Яна не патрапіць ніколі на баль каралевы.

А пастар у чорным

                                паверыць у гэта ня хоча,

Вяслом разьбіваючы  

                                   німбы на хвалях і дрэвы.  

Дзяўчынка падзякуе за незвычайную казку,

Зь люстэрка асыплецца выцьвілы слой амальгамы.

І што нашы казкі,

                             алюзіі, німбы і маскі

Прад яснай вітрынаю галантарэйнае крамы.

Дзьве ручкі ў пальчатках

                                         пакручваюць сон-парасонік,

Стракозы мільгаюць, як феі.

                                            ?Пэйзаж пастаральны.

І белым пылком

                           безнадзейнасьць асыпала скроні.

У шлях празь люстэрка, паэце.  

У шлях разьвітальны.

3

Замак Эшэр

Мой замак патанае.  

                                 Па сьцяне

Расколіна прабегла, як маланка.

Ён для мяне надзейным быў прыстанкам,

Каб паміраць наяве,  

                                 жыць у сьне.

Загасьлі ўсе лампады.  

                                    Кажаны

У вітражы запыленыя б’юцца.

І промні дня ў расколіны ліюцца,

Зьнішчаючы ілюзіі і сны.

Гляджу – у першы і апошні раз –

Пры асьвятленьні дзённым на пакоі.

Іржа на ланцугах, іржа на зброі,

І там не дыямэнт блішчыць, а страз.

О, колькі пылу!  

Мёртвых матылёў,

Аплыўшых сьвечак,  

                                 павуты і друзу!

Я тут жыла, прымала фей і музаў,

Памерлых каралеў і каралёў...

Кідаюцца пад ногі пацукі.

Яны вішчаць, як вязьні Тарквемады.

І возера ўваходзіць вадаспадам

Праз вокны, што зачынены вякі...

Што ж, прызнаю паразу...

                                             Гэты сьвет

Трымаўся на сьвятле трапяткім сьвечак,

Што пакідала ад істот і рэчаў

Бязважкі вытанчаны сілуэт.

Навошта ж мне трымацца за жыцьцё,

Бязьлітаснае ў плоцевасьці грубай?

Расколіны ўсё большаюць.

І кубак

Напоўнены марэньнем і асьцём.

4

Парцэлянавая пастушка

На каміннае паліцы

                                 так высока, так спакойна.

Мерна тахкае гадзіньнік,  

                                         пыл кладзецца на падлогу.

Не шапчы, што ў іншым сьвеце

                                                     сьвежы вецер, сьветла, зорна.

Не шапчы, што на паліцы  

                                            не спазнаць сябе, ні Бога.

Парцэлянавае цела  

                                 разьбіваецца так лёгка

Разам зь лялечнай красою

                                            і маленькім нашым шчасьцем.

І ў аповедзе жыцьцёвым  

                                          застануцца, як апостраф, –

На'т ня літара, ня слова –  

                                          выбітныя нашы страсьці.

І таму – куды сьпяшацца!

Ціха дзынькае званочак

Музыкальнага куфэрка,  

                                       дзе захоўваюцца зоркі.

А інакшых не пабачаць  

                                       парцэлянавыя вочы.

І чаго ты, камінар мой,

                                       плачаш горка, гэтак горка?

Ад таго, што недзе – вецер,

                                               недзе – месяц, недзе – воля?

Ад таго, што, як ні пніся  

                                         быць найпершым над другімі,

А рукі дзіцячай дотык выпадковы –

                                                            і ня болей –

І асколкі на падлозе,

                                   а душа, як пыл, над імі.

5

Крошка Цахес

Прычэсвае фея маленькага злога калеку

(Адорваюць феі заўсёды маленькіх і злых).

Няшчасны карузьлік, асуджаны лёсам на зьдзекі,

Цяпер ператворыцца

                                    ў талентаў зьмесьцішча ўсіх.

Чужых, не сваіх, зразумела.

                                               А справа якая

Натоўпу, які пакланяцца кароне прывык?

І моўчкі паэт пажаўцелыя сшыткі гартае,

І моўчкі хавае ў шуфляду,

                                          бы ў склеп, чарнавік.

Маленькі карузьлік

                                здаецца прыгожым і дужым.

Уладай надзелены –

                                   мае і вартасьці ўсе.

Красуні свой гонар яму прапануюць,

                                                              як ружы.

Нашто яму ружы –  

                                ён душы, як цукар, грызе.

А толькі пакіне яго дабрадатная фея –

Імгненна затопчуць,  

                                   у вазе патопяць начной.

І зноўку паэт перагортвае аркуш надзеі,

І пырскае новы карузьлік на троне сьліной.

І фея ўсё тая ж  

                        пачвары расчэсвае космы

І верыць, што ўлада надзеліць яго дабрынёй.

Ніколі ня скончыцца гэтая метамарфоза.

І можа, паэт і карузьлік зьліваюцца ў ёй.

Ніколі на троне паэт не застаўся паэтам.

Ніколі на троне карузьлік

                                          ня выпрастаў горб.

Але распрасьцёрты ля колаў бліскучай карэты,

Адны залатыя пантофлі і бачыць натоўп.