І дождж, і сьнег, і сум адвечны мой.

І кнігі бескарысныя, і песьні.

І час ляціць над мёртваю травой,

І па траве сьлізгаюць хмараў цені.

О, рэдкі міг самотнай нематы!

Людскія крыўды не вярэдзяць сэрца,

І ланцугом астылыя сьляды

Ідуць зь нябыту – шчасьцем ён завецца.

Настаўнік вышні ў гэты час бліжэй

Схіляе лік свой над маім адчаем.

Яшчэ малітва, слова – і лягчэй,

Хто прабачаў – тым неба прабачае.

І мне наверх ня страшна пазіраць.

І мне ня страшна гаварыць з сабою.

Як дождж і сьнег, мае гады ляцяць,

І толькі міг малітвы – міг спакою.