Дзень канаў...

На захадзе хмурлівым

Адцьвітала ружаю зара,

І тушыла бляскаў пералівы

Хмараў буйных цёмная гара.

 

Дзень канаў,  

І ночка-гаспадыня

Атуліла стомлены абшар.

Толькі сэрца ў цемры не астыне:

Там гарыць сьвятой надзеі жар.

 

Час бяжыць,

І ноч ля хат вясковых

Нітку чорнай цемры дапрадзе,

І вясёла ў променях вясновых

Усьміхнецца шчасьцем новы дзень.