З пусткі Ён выходзіў, нібы з саду.

І сьвяціўся ціха твар Яго.

Хоць хапала ў сьвеце вінаграду

Для людзей і для людскіх багоў,

Ён ішоў, забыўшыся пра голад,

Адзіноту, здраду і жуду

І пра свой ад сьлёз ахрыплы голас,

Што пытаўся: «Хто я? З чым іду?»

Першыя травінкі заблукалі

Між каменьняў, збліснула вада...

Трэснулі Майсеевы скрыжалі,

Быццам неба Страшнага суда.

Ён ідзе, і пустка за сьпіною –

Кокан пад крылом у матыля.

Будзем жыць, любіць жыцьцё, панове,

І ўзірацца ў неба спакваля.

Кіпарысы падпіраюць неба

З храмавай суровасьцю калон.

Ёсьць часы, калі ня просіш хлеба

Не таму, што не патрэбны ён.

...Вучні, як спалоханыя дзеці,

Сыплюць незакончанасьцю фраз.

А настаўнік – самы лепшы ў сьвеце –

Сам і ёсьць нячутны ім адказ.