Зь нікуды – у нікуды мой цягнік,

Ляцяць травой парослыя адхоны.

Манеты лічыць бледны праваднік,

Яго калісьці клікалі Харонам.

Важдацца з чоўнам – старасьвецкі міф.

Куды прасьцей – цягнік, вагоны, рэйкі.

Жыцьцё па-за жалезнымі дзьвярмі

Да хваль марскіх свае зганяе рэкі.

Забудуся на цёмныя віры

У бездані, у вогненным бязьмежжы.

І коціцца каменьнямі з гары

Мной збудаваная калісьці вежа.