Драздовіч хадзіў па палях тваіх цёмных, Айчына,

І падалі зоры, і Папараць-кветка палала,

І Чорная Плачка, найлепшая ў сьвеце жанчына,

Над ім нахілялася, ціха яго цалавала.

Хадзіў Караткевіч па цёмных палях Беларусі.

І з кожнай крыніцы ўсплывала маленькая зьнічка,

І заяц сьмяяўся, былі туманы як абрусы,

І проста па іх каралеўскі скакаў паляўнічы.

Хадзіў Ермаловіч сьцяжынкамі цёмнымі краю.

І над курганамі ўставалі харугвы на золку,

І племя радзімічаў князь у ладзьдзі адпраўляўся

Да зыркіх Плеядаў, да самага сонцава вока.

Мы ходзім штодня па дарогах абранай краіны.

Мы ходзім, нібыта балотны агеньчык сьлізгае.

І падае ў нашы далоні ліст вузкі асіны,

І чорная поўня, як вока чужое, міргае.