Я аглядаў чужыя гарады,

Не нашы помнікі не нашай славы –

I быў ад крыўды зрок сьлязой засланы,

I біў у скроні думкі ток круты:

Нелітасьцівы быў наш лёс, браты:

Красу, што продкі зь любасьцю стваралі,

Чужынцы зь лютасьцю агнём сьціралі,

Каб не ўцалелі нават і сьляды.

Але сьціхаў няўчуты крык бяды –

I паўставала зь небыцьця нанова

Краса ў абліччы каменя і слова,

Каб зноў зрабіцца прахам праз гады.

I зноў кляліся прадзеды-дзяды:

"Сто раз памром, а не пакінем верыць

У нашу заўтрашнюю славу-веліч,

У нашы заўтрашнія гарады!.."

I зноў нам сьвеціць ранак малады,

Свой новы лёс народ упарта творыць.

Адкуль жа ў песьні праступае горыч?

З глыбінь вякоў... Там – бездань гаркаты.