Загадай, зязюля, закукуй аб шчасьці,

Варажы аб долі запрапаўшай Насьці:

Дзе вянок руцяны, дзе сынок ядыны,

Дзе краса падзелась зь лічыка дзяўчыны?

Чаму у аковах Насьці тонкі рукі?

Чаму твар скасіўся ад страшэннай мукі?

На грудзёх запаўшых вузялок зь зямлёю –

Ўсё, што зь вёскі Насьця вынесла з сабою.

У халодных мурах бела вяне цела,

Насьця ўдвое гнецца, за год пасівела.

Замест вочак сініх – поўны сьлёз дзьве раны,

Тварык без румянца, як папар зараны...

Ну, гадай, зязюля! Закукуй аб шчасьці,

Варажы аб долі нашай беднай Насьці!

...Зашумела птушка, седзячы ў вярбіне:

Знаць, што шчыра хоча варажыць дзяўчыне...