Ня стала маці, да якое нёс

Душу збалелую – паспавядацца.

Ня стала бацькі, што прымаў да сьлёз

Прапашчы лёс зямлі і гаспадарства.

Ня стала брата, што дарадцам быў,

Калі ўзьнікала клопатнае штосьці.

Ня стала і сястры, зь якой любіў

Успомніць песьні нашай маладосьці.

Ня стала ўжо і бальшыні сяброў, –

Каб пасядзець за чаркай і яшчэ раз

Адчуць, што хіжы век нас не разьвёў

I што нам шлях не засланіла шэрасьць.

Ня стала ўжо, прашу мне дараваць,

I закаханага ў жыцьцё паэта,

Што так любіў над вершам шчыраваць,

Як Усявышні над стварэньнем сьвета!

Таго паэта ўжо няма. Няма!

А сноўдае сярод руін былога

Яго двайнік. Ня сільцеся дарма

Пазнаць у ім свайго братка старога.