Вот каб я быў сацыяліст ды яшчэ стрэльбу меў,

   То я б так грэў

Станавых, стражнікаў, земскіх і другіх сабак!

   А то ж – толькі кулак!

Прыходзяць сацыялісты, пісулькі прыносяць,

   Бунтавацца просяць.

А каб жа ж далі хаця пораху

   Жменьку, пісталет, дубальтоўку,

Аддаў бы апошнюю залатоўку

   За кулі і шрот.

Бо так гэты род надаеў, так уеўся ў косьці.

   Такой нагнаў злосьці,

   Што ані ратунку!

Станавы – пан, земскі – яшчэ большы.

   А хто гад найгоршы –

   Дык стражнік з Запольля!

   А каб яго нядоля!

   Было б каму губіць сьвет!

   А каб яго прапаў сьлед!

Гэта ж сьвіньні пасьвіў два рокі

   У нашага Пятра Сарокі.

З пастуха пайшоў да земскага фурманом.

   А цяпер царскі аканом,

   Пан – стражнік, шышка!

   А каб табе спухла кішка!

   Каб табе вылезьлі вочы,

Каб ты ня меў спакою ні ўдзень, ні ўночы,

   Як ты стармасіў мяне,

Як у халоднай сядзеў празь цябе!

Набрахаў, аскардзіў, далі мэдаль.

Толькі што ня маю стрэльбы – жаль,

   Але я не дарую, плясну,

Хоць паленам па мазгавішчы, як у сьвечку ясну!

   Ня будзеш жыць, гад!

   Хоць у вас такіх шэльмаў шмат,

   Але іх мятуць –

   Штодзень б’юць!

   Пачаўшы зь сената,

   Аж да стражнікава брата,

   То бомбай, то зь пісталета, –

   Штодзень гіне апалета!

Бо то гэтай драбязы і намножыў цар,

   А карміць мусіць гаспадар,

   Знакам тым мужык.

А ведама: кожны з царавых слуг прывык,

   Акром пэнсіі – грабіць мужыка.

   I чым спрытнейшая рука,

Тым чыны скарэй ідуць.

Глядзі – міністар, генэрал,

А за што? за тое, што, сказаўшы па-расейску,

                                 «воровал».

   А як мужыкоў, так за палена дроў

   Садзяць на пяць гадоў.

Вот як нас, што не хацелі гарэлкі піць

   Ды падаткаў плаціць,

   То так казакі сьсеклі,

Што ўжо ня будзе горш балець у пекле.

   А пасьля мяне і яшчэ двох

   Засадзілі ў астрог.

Сядзелі. Але ж там рознага народу шмат.

   Вот, не раўнуючы як у касьцелі...

Толькі што праўда, там ксяндзоў ня нат,

   Але ўсё ж такі аднаго мелі.

   I добры быў чалавек –

   Не забуду век!

Як мы ў турме рабілі галодную забастоўку,

То так усе пад канец  маркотнымі сталі,

   Што найбольш спалі.

   Толькі ксёндз ды яшчэ салдат

   Як запяюць «Марсыльянку», брат,

   Так паняволі ўсе ўстаём

   I разам песню пяём.

Посьле мяне выпусьцілі, а ксёндз дык там

                              застаўся,

Зь сьлязьмі ён са мною разьвітаўся,

Навучаў, прасіў, крычаў нат усьлед:

«Не гультуй, Пятрук, помні, на той сьвет

   Гані, каго трэба,

   Бо ня ўбачыш неба,

   Бо мы табе станем сьніцца,

   Калі ня будзеш мсьціцца».

Ну, дык я цяпер, Пятрук, ратуючы душу,

   Прыказаньне мушу

   Спаўняць улёт.

   Каб толькі шрот,

   Дубальтоўку мець, пісталет –

   Так зараз пралажу сьлед!

   Навяду масты з матэрыялу,

Каб дасталося ня толькі стражніку, станавому,

                                 земскаму,

Але і пану генэралу,

Знакам тым губэрнатару нашай губэрні.