Дзе па роднай зямлі ні крочыў –

Скрозь – ад Прыпяці да Дзьвіны –

Перш за ўсё мне ласкалі вочы

Жыта, сосны і валуны.

Дзе ў далёкіх маіх вандроўках

Я ні сьніў аб Радзіме сны –

Паўставалі ў іх зноў і зноўку:

Жыта, сосны і валуны.

I па самай высокай мерцы

Мне ўжо ясна, што да труны

Данясу я не шмат у сэрцы:

Жыта, сосны і валуны.

О, сябры! Калі нешта значыць

Мой усім вам паклон зямны –

Хай і цень мой з пагорка бачыць

Жыта, сосны і валуны.