Ах, якая над Гайнай купальская ноч!

Самы раз бы шукаць кветку-папараць,

Самы раз уплятаць летуценьні ў вянок,

Самы раз белы корань выкапываць!

Ды ні гуку над Гайнай – пад цёмным шатром.

Толькі зоркі – як вочкі Купаліны.

Дзе ж вы, хлопцы, дзяўчаты? Чаму за сялом,

Над ракою, агні не запалены?

Раскладайце, паліце Купальля агні!

Не затым, каб ускрэсла мінуўшчына,

А каб лепей убачыць наступныя дні,

Да вытокаў душой дакрануўшыся...

Раскладайце агні – хай плывуць па рацэ,

Можа, ў зыркім сьвятле іх вы ўгледзіце

Постаць Янкі Купалы з кійком у руцэ —

Запрасіце яго прысуседзіцца!

Ён вас, пэўна, папросіць «Каліну» сьпяваць

I, напэўна, ад сьлёз не стрымаецца,

Скажа: «Ах жа, якое купальлейка ў вас!

Ах, якую вы спадчыну маеце!..»