Ты хацела зьехаць за мяжу

Падалей ад сьнегу і дажджу.

І цяпер за вокнамі пясок

І вярблюд сьлінявы, і сынок

Чорны, як савецкі гуталін,

Смокча перасьпелы мандарын

І па-руску лаецца зь сястрой

Белай, як казіны сырадой.

Ну а муж хоць негар, ды ўсё ж твой,

Вызваленчай арміі гэрой,

Дзесьці ў джунглях корміць камароў,

З баявой сяброўкаю любоў

Круцячы, ня думае як ты

Тут жывеш бяз мужа, без вады...

І глядзіш ты мёртва на пясок,

Дзе вярблюд сьлінявы і сынок,

І табе ахвота за мяжу

Пабліжэй да сьнегу і дажджу.