А калісьці і я прачынаўся у бацькавай хаце.

Чэрвень. Раніца. Росы і цішыня.

На гародзе сьпявае паціху маці

Пра маладога жаўнера, пра гнядога каня.

А над вокнамі мята п'е сонца гарачае,

I глядзяць мне у вочы красой нерастрачанай

Сінія касачы.

Маладосьць з краю у край мяне весела кідала,

Колькі кветак дзівосных пабачыў і зьмяў!

Ля адных вырашаў, што бадзяцца абрыдла,

Каля іншых шаптаў я чыёсьці імя.

Любаваўся, глядзеў на краіны я розныя,

А пісьмо ад сястры напявала пра росныя

Сінія касачы.

Не пасьпелі у шчасьці як сьлед пакупацца мы, –

Бомбы сьвіснулі, пырснула першая кроў.

Хата вочы закрыла дашчанымі пальцамі,

Каб не бачыць гора гаспадароў.

Прашаптала матуля на ростані: «Лёс такі!..»

I прыніклі журботна да градак пялёсткамі

Сінія касачы.

Пяць франтоў мяне пылам гарачым абсыпалі,

За вайну перамерана тысячы вёрст.

З успамінамі крочыў пад ветрамі сіплымі

I з надзеяй на студзеньскім холадзе мёрз.

I заўсёды здалёк, праз прасторы вялікія

Усьміхаліся мне і дамоў мяне клікалі

Сінія касачы.

Нехта бруднымі ботамі, пэўна, іх вытаптаў,

Выбіў градкі, спаліў невысокі паркан.

I не мае аздобы зямля працавітая,

I сумуе па кветках маўклівы туман.

Прыйдзе час – зноў збудуем мы хаты утульныя,

А цяпер – біць дык біць! I за сьлёзы матуліны,

I за сінія касачы.