А неба, як лёд, па-над белай зямлёю

І сьнег на зямлі, нібы сьмерць нада мною,

І дзень, нібы прорва куды ўсе ляцім.

А ты ўсё глядзіш праў вакно на дарогу,

Бы ў вочы глядзіш адзінокаму Богу,

Якога ня бачым хоць вечна глядзім.

І мне да цябе не вярнуцца ніколі,

Мне сьнегам ляжаць на няпройдзеным полі.

І зьнікнуць са сьнегам пад небам пустым.

І скажуць суседзі: «Нятрэба журыцца...»

І будзе прычына для ўсіх каб напіцца...

Ніхто не заўважыць, што ў прорву ляцім.