Мора гранітныя хвалі,  

Ад ветру чырвоныя людзі,  

І ты, што мяне кахала  

І болей кахаць ня будзеш.  

Даўнія вежы суровыя  

З сухім палыном і ўзьлётам,  

Сатканыя з нашай любові,  

Са скалаў, тугі і журботы.  

Якая бязглуздая сіла  

Якім акрываўленым раньнем  

Грані ў іх разбурыла  

Разам з нашым каханьнем?  

А я застаюся, як з Богам,  

Навекі, навекі закуты  

Ў твае пяшчотныя ногі,  

Ў гняздо маё, месу, пакуту.  

І я ўспамінаю, як кляты,  

Скалы колеру перца,  

Вуснаў тваіх гранаты,  

Сэрца біцьцё пад сэрцам,  

На скуры кропляў каралі,  

Ад сонца медныя грудзі...  

Кахала мяне ты, кахала...  

Ня будзеш, ня будзеш, ня будзеш.