Ты гэты горад не любіў ніколі,

Бо шэры ён, як крушня ў полі,

Дзе толькі, часам, груганы і вецер,

Як мроі, пралятуць.

                                 Ізноўку вечар

На горад падае, нібы забіты,

І цемраю, нібы вадой, заліты

Ня хутка горад выплыве на ранак,

Дзе ты, стамлёны, ад каханак

Вяртацца будзеш, нібы грэшнік з раю,

У камяніцу, дзе цябе чакаюць

Халодная пасьцель і кубак кавы,

Як вугаль, чорнай і, як дым, гаркавай.

І дзень пачнецца, бы праб’юцца травы

Між камянёў, дзе груганы і вецер,

Дзе шкло разьбітае, як зоркі, сьвеціць,

Не асьвятляючы нічога...

Не асьвятляючы нічога...