А мне восень ты намалявала,

Бы віно разьліла залатое

Па сьцяне, дзе мяне частавала

І піла за жыцьцё маладое.

І вісіць у пакоі карціна

Безь цьвіка на сьцяне пажаўцелай,

Як над полем вісіць павуціна,

Што анёлам у неба ўзьляцела.

І гляджу, як на Храм, на карціну,

А карціна, як прывід, зьнікае

І зьяўляецца зноў праз хвіліну,

Нібы кроў праз бінты праступае

Празь сьцяну, за якою нічога,

Толькі ціша і толькі дарога

Да цябе праз халодную восень,

У якой нас ня будзе ніколі...