Шум горных ручаін за вокнамі маімі  

І мора мерны шум. Накатваюць валы.  

Салёны Понт ня хоча водаў Крыма  

І гоніць іх назад да скал, вяршынь, імглы.  

А ўсё ж бяжыць крышталь да пенных хваль салёных  

І ломіць іх, хаця ўстаюць сьцяной, –  

Няма цяплей, радней марскога лона,  

Які б там гнеў ні строіла яно.  

І ведай, як бы ты ні прагнула адрынуць  

І як бы ні была ты халадней ільда, –  

Сальёмся мы з табой у вечным і адзіным,  

Крыштальная вада і сіняя вада.