Ладзьдзі праплывуць аднойчы між гэтых лясістых выспаў,

Анёл праляціць аднойчы над гэтай азёрнай пушчай.

І дождж са сьлядоў стамлёных маіх ці казуля вып’е,

Ці то капыты пагоні расплешчуць, як лёс раструшчаць.  

Анёл праляціць аднойчы... А куля заб’е адразу.  

Гуляй, маладое цела! Здабычу хавай і волю.  

Дукаты мне не патрэбны, каштоўней – абразіць князя,  

Хай коні яго шаленства патопчуць і лес, і поле.  

Але яшчэ найкаштоўней – пра вусны княгіні памяць,  

Усьмешлівых па-юнацку і строгіх – пры строгім мужу.  

І ведае зараз лірнік, каго высьмейваць і славіць,  

І ведае князь, што ганьбы і сьмерцю маёй ня здужаць.

Ківаецца сьвятаяньнік агнём хваравіта-жоўтым,

Я сам выбіраю мейсца апошняй бойкі і славы.

Я вольны і ў самай сьмерці – і гэта мне ўзнагарода.

І золата сыплю ў рэчку. А сам я – умею плаваць.