Скрыпка ціхая ночы. Дрымотная музыка ночы.  

Водар мора і кветак. Глухая начная пара.  

Аю-даг за чаўнамі рыбацкімі ў моры напружана сочыць  

Зыркім вокам адзіным – чырвонаю іскрай кастра.  

Што, як ярасна скочыць? Дарэмна. Дрымотаю скоран,  

Галаву ён на мяккія лапы здраньцьвела паклаў.  

Чайкі сьпяць на вадзе, як плаўкі,  

                                                      у сярэбраных водсьветах зорных.  

Сьпіць каханьне ў дамах. Сьпіць прадоньня марскога

                                                                                          імгла.  

Наздраватыя сходы завулкаў ад дзённай хады

                                                                             спачываюць,  

Крок паэта апошняга зaмер на вулках крывых,  

І магноліі кветкі так соладка дураць і так спавіваюць,  

Што ні людзям, ні скалам дрымотай ня ўзьняць галавы.  

І лянотна мядзьведзь на спакойнае мора усьперся  

І ў зьнямозе салодкай, забыўшы пра гнеў і гразу,  

Касавурыць адзінае вока на зоры, што ўнізе і ўверсе.  

На скупое сузор'е між іх, на сп'янелы і сонны Гурзуф.