Агеньчык сьвечкі ў цемнаце трапеча,

Пакінуты ў царкве ля абразоў.

Журботны чалавек пайшоў у вечар,

Шукаючы спагаду і любоў.

Па цёмных вуліцах блукаюць цені,

Па цёмных вуліцах лятуць вятры.

І ўсе дамы, нібы турмы скляпеньні,

Глядзяць на сьвет, замкнуўшыся знутры,

І не жадаюць слухаць анікога.

А ён ідзе, наіўны, малады,

Яшчэ ён верыць у людзей і Бога,

Ня знаючы ні шчасьця, ні бяды.