Ў старажытным парку графскім,  

Над цяністаю затокай  

Лебедзь чорны ў дрэме плача  

Аб Аўстраліі далёкай.  

Тут спакой, любоў і радасьць,  

Сонца зьзяе ў добрым небе.  

Што ж табе ў тым дальнім краі?  

Што ты ўспомінў, дэман-лебедзь?  

Эўкаліптаў лёгкіх пер'е?  

Дынга? Лёт бяроз прыгожых?  

Стой... Якія ж там бярозкі?!  

Тфу ты... пане ты мой Божа!  

Але ты, няўцешны, плачаш,  

Бо далёка рай твой мілы,  

Эўкаліпты... і асіны...  

І асіны на магілах.