І людзі ня спалі ў чарнюткіх дамах,

І сявечкі палілі, шукаючы Бога.

І спаў з прастытуткай п’янючы манах,

І сьнілася ў рай яму доля-дарога.

Разбураных храмаў каменьне і пыл

Ляцелі ў сусьвет, як у чорную яму.

І выйшлі прарокі з забытых магіл,

І сьмерць напрарочылі вечнаму Хаму.

І трэснула глеба, нібыта труна,

І трэснула неба, як шкло на іконе.

Свой край прадавалі за пляшку віна

Пачварныя людзі, што ў цемры палоне.

А грошы, як сьмецьце, засыпалі дол,

І плямамі кроў на грашах чырванела...

Ад сьлёзных вачэй адвярнуўся анёл,

І божая кара зь нябёсаў зьляцела.