Буран над уцёсамі чорнымі  

На мёртвых травах іграе,  

А ўнізе, а ў прорве – мора...  

Бяз дна, без канца, бяз краю.  

Там жвір пад прыбоем марыць,  

Пчолы гудуць закахана,  

А тут, дзе маланкі і хмары  

І орды вандроўных туманаў,  

У пекла прысеньні, пад сьпевы  

Хаўтурныя траў зь вятрамі –  

Расьце каравае дрэва,  

Абпаленае перунамі.  

Стаіць і ў цьвіценьне верыць –  

Адно супраць сьцюж і абвалаў, –  

Сьмерць хаваючы ў сэрцы,  

Жыцьцё – ў каранях між скалаў.