Адмаўляю сябе былога,

Пасылаю сябе на крыж.

Людзі выгналі з Храма Бога,

Я з душы выганяю мыш.

Зараз тыцкае пальцам кволы,

І паказвае мне язык,

І крычыць: «Паглядзі, ты голы!»

Ды ня чутны мышыны крык.

У мышэй залатыя зубы,

Не характар... Характар – сьмех.

Грэшна быць для сябе загубай,

А ня быць – яшчэ большы грэх.

Адмаўляю сябе былога,

Падымае мой вораг глыж...

Людзі выгналі з Храма Бога,

Я з душы выганяю мыш.