З дубовым цяжкім задам, але з крыламі,  

Пафарбаванымі ў блакіт і кроў,  

Яны трапётка мора скарадзілі,  

Як матылі, што трапілі ў Дняпро.  

Бездапаможныя, валам чужыя,  

Нязграбныя, яны паўзьлі, плылі,  

У шторм кружылі, ў мёртвы штыль тужылі,  

Бастарды неба, пасербы зямлі.  

Ня лепшыя за рэшата па форме,  

Сьмярчы лавілі паруснай сьцяной,  

Хаця, па ўсім сучасным нашым формулам,  

Ад шэпту мусілі ісьці на дно.  

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

Наш сьвет таксама: шэрыя адрыны,  

Брандмаўэры, праварыны, муры,  

Залева, што клякоча злосна ў рынах,  

Неону бляск і чорныя двары.  

Чаму ж у прыцемках пахмурна-сініх,  

Чаму ў начох, ад ліхтароў рудых,  

Мы марым аб нябачаных краінах,  

І верым ім, і даплывём да іх?  

Якою воляй, яраснай і сьмелай,  

Якою сілай, грознай, бы ўраган,  

Абсьмеяныя нашы каравелы  

Бяруць за грыву сьмерці акіян?!