Ад ветру у фортцы

                                разьбілася шыба,

Пад столь

                  занавеска

                                   сьцюдзёна трапеча.

У неба ўрастае

                          галінамі ліпа,

У травы ўрастае

                             туманамі вечар.

Як белыя птушкі,  

                             ўзьляцелі паперы,

І стол апусьцеў,

                           нібы бераг ад стрэлу.

Са злосьцю на шум

                                 зачыніліся дзьверы,

І стала падлога

                          па-сьнежнаму белай.

Я фортку зашкліў –  

                                яшчэ холадна ў леце,

Па мейсцах расклаў

                                   і паперы, і рэчы.

На самым сьвітаньні

                                   заціх буйны вецер,

Ды ліпа шуміць,

                          занавеска трапеча.