Божа рэк, ажані  

Мой Дняпро з прыгажуняй Акой.  

У яго – крутаяры ў зэніт,  

У яе – лукавін спакой.  

Ён мужчына. Над ім – курганы,  

Зьмеі сонцаў – кронамі ўніз.  

А над ёю – пракосаў сны  

І дзявочых сьвятліц агні.  

Ён ад страсьці рве берагі,  

Асіянаўскі месяц над ім,  

І туман плыве на лугі,  

Быццам бітвы паўночнай дым.

Трупы мокрыя чорных дубоў,  

Нібы яшчары ў берагах,  

А на дне – карагоды віроў  

І дрыжачых багновак жах.

Месяц кроў пралівае ў яго,  

Кроў сьцякае з ласіных губ  

На патопленых даўніх багоў,  

На бязьмежную іх тугу.  

А над ёю жаўрук пяе,  

І калі сьмяецца зара,  

Кісьці скрыпня над ложам яе,  

Як вясельныя сьвечы, гараць.  

Калі хочуць стракозы піць,  

Ў самы ярасны сонечны ўзьлёт  

У гарлачыках окскіх сьпіць  

І ня тае блакітны лёд.  

У сьвяцёлках яе агні  

Здаўна мараць аб сіле такой...  

Чым Дняпро табе не жаніх,  

Не сьцяна для пакоры тваёй?  

Чым ня муж табе, не жаніх,  

Не любоў для любові тваёй?  

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

Божа рэк зямных, ажані  

Дняпро з прыгажуняй Акой.