Асірацелы шпак у клетцы

Сьпяваць ня хоча для людзей,

Ня рад ён сонцу, першай кветцы.

Быў чорны – стаў яшчэ чарней.

Шпакоўня зноў прымацавана,

І ўлёгся вецер у траве.

Не зажывае ў птушкі рана,

Ды прага вышыні – жыве.