Іліяда мая! Колькі даўніх крылатых стагодзьдзяў  

Ты разрэзала ветразем, вартым людзей і багоў,  

Плывучы ў невядомае, ў дальнія тысячагодзьдзі,  

Быццам бронзай акуты «Арго»,  

Крутабокі і звонкі «Арго».  

Ўвосень чырвань сумаху на скронях тваіх выступала,  

Так трымаў ты свой крыж –

                                                мора цяжкага ўдары і гром:  

Быццам плакалі скалы, кроўю даўняю плакалі скалы  

Пад сухім і траскучым, як Крым, пад цярновым вянком.

Коні сінія з мора імчалі на бурным прадвесьні,  

Ты хапаў іх за белыя грывы і біў уразьлёт  

Або слухаў спакойна пелазгаў забытыя песьні  

І глухія – пад вечар – званочкі авечых чарод.  

Іліяда мая! Пасмы чорныя хмар на вяршыні.  

Як гекзамэтр звонкі, ўдараюць аб бераг валы –  

Неўміручыя строфы, што морам прапахнулі сінім,  

І сухою травою, і ёдам, і вечным спакоем зямлі.  

І за вечную цьвёрдасьць тваю мора вечнае даньню

                                                                                      вялікай  

Сыпле дым скамянелы агата табе на далонь,  

І крывавыя сьлёзы забытых багоў – сердалікі,  

І празрыстыя сьлёзы самотных жанок – халцэдон.  

Дзе яны, што ахвяры палілі глухімі начамі,  

Кантрабанду насілі, багоў павяргалі у жах,  

Дзе яны, што ў крылатыя шлемы званілі мячамі  

І на ўласнай крыві узрасьцілі крывавы сумах?

Я ня веру, што зьніклі яны... Вось... выходзяць з пучыны  

З морам зорным на скуры і сольлю ў кучме ільняной –  

Лістрыгоны, пяніцелі хваль, заваёўнікі чорных

                                                                              вяршыняў.  

І прыбою гекзамэтр гулка ўздыхае ля ног.  

Іліяда мая! Вечна морам плыві да свабоды,  

Вечны ветразь напяўшы, кіруйся у казачны шлях  

Са сваім непакорным, дэльфінападобным народам,  

З бурным морам у жылах і сонцам у дымных вачах.