А ты была, ты ёсьць, ты будзеш,

Як гэта вечнасьць за вакном,

Дзе топчуць сьнег зьбялелы людзі,

Забыўшыся, што мы памром

І нас ня будзе, як і сьнегу

Ня будзе заўтра на зямлі.

І падаеш ты ў сьнег з разьбегу,

І, каб завеі замялі,

Ты хочаш – абдымаеш холад,

Нібы далёкага мяне.

І, быццам мроя, белы горад

Нясе цябе празь белы сьнег

Туды, дзе ты 'шчэ ёсьць і будзеш,

Як гэта вечнасьць за вакном,

Дзе топчуць сьнег счарнелы людзі,

Забыўшыся, што мы жывём...