Апошні дзень дваццатага стагодзьдзя...

Цярусіць сьнег. Туман. Разводзьдзе,

Нібы вясной, якая сьніцца нам.

Празь белы сьнег, нібы празь белы Храм,

Іду дамоў, шукаючы свой дом,

Напоўнены самотай і сьвятлом,

Нібыта новы ноеўскі каўчэг,

Што праплыве празь сьлёзы і празь сьмех,

І новы дзень пральецца з тых вакон,

Дзе сьвечкі не патухлі ля ікон.

Апошні дзень дваццатага стагодзьдзя...

Віна зь сябрамі выпіць не зашкодзіць,

Але нікога дома зь іх няма.

Іду дамоў, і ўсьлед ідзе зіма,

І вецер мокры з­-пад кустоў паўзе

І ліхтарамі на слупах трасе.

Але ня страшна, бо іду дамоў,

Як гэты сьнег, што на зямлю сышоў,

Каб заўтра пад нагамі ў нас растаць...

Апошні дзень...

                           Ня трэба сумаваць!