І я прайшоў калісьці паўзь цябе.  

Паўз вусны сьмелыя і рук прынаднасьць,  

І змрок вачэй, глыбокіх, як сусьвет.  

На дне тваіх вачэй блішчэлі зоры,  

Далёка так, што цэлага жыцьця  

Мне не хапіла б даляцець да іх...  

Не паляцеў...

І гэта так было,  

Як быццам качаня не захацела  

Агіднае да лебедзя ляцець.  

О лебедзь мой, які я быў дурны!  

Якой дарогай сноўдаўся па сьвеце,  

Каму сябе аддаў і раздарыў?!  

Начамі сон бяжыць вачэй халодных.  

Начамі змрок. Халодны вецер сьвішча,  

Каб разбудзіць зьмярцьвелыя дубы.  

Крывавыя пупышкі вінаграда  

Прыціхлі і чакаюць цёплых дзён.  

А ты ляжыш, і трапятаньне вей  

Бяссоннае, як трапятаньне крыл...  

...І сёньня я ўначы цябе успомніў:  

Ты крочыла па вуліцы вясеньняй,  

Трымаючы ў руках шалёны бэз,  

Вільготны бэз, букет вялікіх гронаў,  

І сонца ў люстрах дажджавых ляжала  

Пад кожным крокам дарагім тваім.  

А вочы – два глыбокія сусьветы –

Паўзьверх вільготных і пахучых гронаў  

Зь пяшчотаю глядзелі на мяне.  

Я зразумеў.

Яны ж мяне вучылі  

Калісьці нездрадліваму каханьню,  

Каханьню маладому, на якое  

Ня зьменіш вопыт схаладнелых год.  

Ім нельга здрадзіць, і забыць іх нельга,  

Як нельга з сэрца выкінуць пяшчоту  

І подла здрадзіць бэзу і сабе...  

...Якая раніца ляжыць над сьветам!  

Які разьліў! Да гарызонта сінь!  

І ветразі зялёных вербалозаў  

На сініх водах – зараз страпянуцца,  

Напоўняцца і ў грэкі паплывуць.  

Ты, што мяне чакаць даўно забыла,  

Дапамагла мне, ўспомніла, прыйшла...  

...Будзь блаславёна, доўгае жыцьцё,  

Яшчэ ня скончанае ў добрым сьвеце.  

Ўсё будзе. Толькі гронаў тых ня будзе,  

Цябе ня будзе і тваіх вачэй.  

А можа?

               Глянь, як сьвет вакол чакае  

Сьвятла і цеплыні, даўно забытых.  

Чакае дуб скарэлы на пагорку,  

Чакаюць хаты сонечных праменьняў,  

Чакаюць вішні белых пакрывалаў.  

Душа чакае крыл.

                              І на адхонах  

Вось-вось, здаецца, расквітнее бэз.